‘De bergen zijn geen plek voor kleine meisjes zoals jij’
‘De bergen zijn geen plek voor kleine meisjes zoals jij.’ Om me heen klonk honend gelach en de bijna-gepensioneerde basischoolleraar keek me ongeïnteresseerd aan terwijl zijn woorden nagalmden in mijn hoofd. Ik begreep het niet, we moesten toch gewoon vertellen wat we later wilden worden? Had ik fout geantwoord? Waarom zat iedereen me nu uit te lachen?
Mijn dromen waren te groot voor het ouderwetse basisschooltje op Terschelling. In het kleine klaslokaal met uitzicht op het bos leerde ik dat ik realistischer moest zijn, niet van die vreemde ambities moest hebben, en dat ik gewoon moest doen ‘zoals het hoort’.
Onzeker als ik was geloofde ik alles wat me daar verteld werd. Ik haalde tienen, studeerde toerisme aan de hogeschool van Leeuwarden en bemachtigde een kantoorbaan in het Schotse Edinburg. Ik had alles gedaan ‘zoals het hoort,’ had een baan waarin ik door kon groeien, en ik was doodongelukkig.
Adventure Tourism
Erg lang heb ik het niet uitgehouden achter dat bureau. Tijdens mijn Minor Adventure Tourism was er namelijk een zaadje geplant. We gingen op fieldtrips, waarbij ik kennismaakte met de klimsport en het wildwaterkajakken. Twee activiteiten waar ik vrijwel direct verslaafd aan raakte. Op steile rotswanden en wilde rivieren voelde ik me vrij, gelukkig, en zo verschrikkelijk lévend. Ik ving er een glimp op van mijn eigen potentie. Een wazig inzicht dat nog niet helemaal helder was, maar dat me desondanks weigerde los te laten. Ik was helemaal niet gemaakt om achter een saai bureau te zitten. Ik wilde klimmen. Ik wilde vrijheid en avontuur. Ik wilde LEVEN.
Ik was helemaal niet gemaakt om achter een saai bureau te zitten. Ik wilde klimmen. Ik wilde vrijheid en avontuur. Ik wilde LEVEN.
Al snel liet ik me omscholen tot buitensportinstructeur waarna ik een aantal zomers doorbracht op de wilde rivieren van Slovenië. Naast mijn kajak pasten al mijn bezittingen in mijn rugzak en ik verdiende mijn geld met het meenemen van mensen op avontuur. Nog steeds worstelde ik om mijn plek te vinden in de maatschappij, maar de vrijheid, het actieve buitenleven, de gelijkgestemden die ik ontmoette: het bracht een bepaalde rust. Heel voorzichtig begon ik te geloven in een avontuurlijke toekomt. Misschien waren die grote dromen van dat kleine meisje toch niet zo gek?
Ongeluk
Toen werd ik onder water getrokken en stond mijn wereld plotseling op zijn kop. Ik eskimoteerde keer op keer, en met elke rol kon ik net ademhalen voordat mijn kajak en ik weer teruggetrokken werden door de woest kolkende wals. Worstelend om in rustiger vaarwater te komen voelde ik een enorme ruk aan mijn peddel en plotseling zat mijn arm niet meer op de plek waar hij hoorde te zitten. Vechtend voor zuurstof en met pijnscheuten die door mijn lichaam joegen drong er één ding keihard tot me door: dit was niet goed.
‘Pezen, kraakbeen, alles kapot, waarschijnlijk nooit meer klimmen…’ met de ernstige stem van de chirurg naast mijn ziekenhuisbed ontwaakte ik langzaam in een nachtmerrie. Er was zoveel gescheurd in mijn schouder dat het onduidelijk was of ik ooit nog de volledige mobiliteit in mijn arm terug zou krijgen, laat staan of ik ooit nog zou kunnen klimmen of kajakken. Mijn avontuurlijke leventje leek in één klap heel ver achter me te liggen, met voor me de lange en hobbelige weg naar herstel. Uitkomst onbekend.
Revalideren
‘Tsja meid, we zien wel wat we er nog mee kunnen. Je mag blij zijn als je straks nog kan stofzuigen’ vertelde de revalidatietherapeut me met een verveelde blik op zijn beeldscherm. Doodstil liet ik zijn woorden op me inwerken, probeerde ik tot me door te laten dringen wat deze man zojuist zei. Er knapte iets vanbinnen. Iets in mij begon te kronkelen van woede en in mijn hoofd klonken lang-onderdrukte stemmen die almaar harder begonnen te schreeuwen.
Ik was zo klaar met realistisch zijn. Ik was zo klaar met dingen accepteren. En bovenal was ik klaar met mannen die me vertelden dat ik iets niet kon. Ik perste er nog een krampachtig ‘dankjewel’ uit en deelde mee dat ik op zoek ging naar een andere hulpverlener.
Terwijl ik naar buiten liep werd ik me bewust van een verbeten vastberadenheid waarvan ik niet wist dat ik hem in me had. Mijn hele lichaam deed pijn, ik kon mezelf niet aankleden zonder hulp, maar er borrelde een kracht in mijn binnenste die zich niet langer liet negeren. Die dag stopte ik met het geloven van anderen, en begon ik met geloven in mezelf.
De twee jaren revalideren die volgden waren zwaar. Beroofd van mijn uitlaatklep – klimmen- ontstonden er chaotische kluwen van gedachten in mijn hoofd die ik niet leek te kunnen ontwarren. Ik begon met schrijven in een poging orde te scheppen. Het werd een coping mechanisme dat me even liet ontsnappen uit de kooi die mijn gehavende lichaam geworden was. Losse hersenspinsels groeiden uit tot gedetailleerde verhalen en ik ontdekte dat ik met mijn woorden, mensen nog steeds mee kon nemen op avontuur. Mijn verhalen werden met plezier gelezen en zonder het me te realiseren schreef ik aan een toekomst die mooier zou worden dan ik ooit had durven hopen.
Die dag stopte ik met het geloven van anderen, en begon ik met geloven in mezelf.
Ondertussen zijn mijn artikelen gepubliceerd door o.a. National Geographic, de NKBV en Bergen Magazine en reis ik als bergbeklimmende reisjournalist naar de mooiste bestemmingen. Tijdens één van deze reizen kwam ik Nicky van She feels alive in the mountains tegen. Het klikte direct en voor het eerst in mijn leven ervoer ik hoe empowering het was om met andere ambitieuze vrouwen de bergen in te gaan. Over haar vraag ‘wil je anders bergtochten voor mij komen gidsen?’ hoefde ik dan ook niet lang na te denken. Sinds januari 2025 ben ik officieel bergwandelgids, en neem ik je niet alleen in mijn verhalen, maar ook in real-life mee op avontuur. En laat ik vrouwen van alle leeftijden zien dat de bergen wel degelijk een plek zijn voor ‘kleine meisjes zoals zij’.
“Best of Class 2022”
National Geographic
Supported by Rab Equipment
“Reporter of the year 2024”
Naturescanner